Recensie: La La Land (2016)

22 januari 2017 door Jade

00.511.522.533.544.55 4 uit 5

1

Regisseur: Damien Chazelle

Acteurs: Cinda Adams, Emma Stone, Rosemarie DeWitt, Ryan Gosling

Genres: Drama, Komedie, Musical, Romantiek


Bestaat er zo iets als de perfecte film? Een lastige vraag, zonder duidelijk antwoord. Het gebrek aan een duidelijk antwoord komt met name door het feit dat of een film goed is of niet toch nog steeds gedeeltelijk gerelateerd is aan mening. Het grootste obstakel bij La La Land is dat het een allereerst een musical is. Al binnen een paar minuten is dit duidelijk. Hoewel het wellicht een wat kortzichtig reden is om een film om af te keuren of zelfs niet te gaan kijken. De lyrics en de muziek zijn simpelweg een andere manier om een verhaal te vertellen. Een manier die toestaat om de ogen te sluiten en het verhaal te voelen in plaats van te zien.

La La Land verteld het verhaal van Mia (Emma Stone), een aspirerend actrice die tot nog toe nog geen geluk heeft gehad bij audities. Tegenover Stone staat Rosling, welke zijn zinnen heeft gezet op een carriere als jazz muzikant, bij voorkeur in zijn eigen jazz club. De een noemt het toeval, de ander lot, maar Mia en Sebastiaan’s paden blijven kruisen. La La Land is een verhaal over het najagen van dromen en de moeilijke keuzes die gemaakt moeten worden om deze dromen te realiseren.

Uitstekend getimede stiltes die opgevolgd worden door crescendo’s. Slechts een klein voorbeeld van de perfectie in de film. The lichten worden gedimd, zodat het onmiskenbaar is waar naar gekeken moet worden. Dit zou een minpunt kunnen zijn, maar tijd om hierover na te denken is er niet, want de meeslepende jazzmuziek zorgt voor tappende voetjes in de bioscoop. Perfectie. Bestaat perfectie? La La Land komt gevaarlijk dicht in de buurt. De perfectie in deze film zit in een samenkomst van goed uitgevoerde details die samenkomen in perfectie harmonie. Geluid, licht, camera, en een tikkeltje humor.

lalaland

Vergeet niet de rollercoaster van emoties waar La La Land doorheen gaat. Niet meevoelen is geen optie. Pure euforie in de openingsscene, welke een link is naar The Young Girls of Rochefort. La La Land is namelijk niet zomaar een musical, maar een ode aan alle klassieke Hollywood musicals; een lijst van referenties alhiere De film gaat van blijheid naar depressie naar boosheid naar verdriet. Geen integer persoon kan La La Land kijken zonder een traantje weg te pinken of mee te lachen. De echtheid is wat de film zo…. echt maakt. Het leven is niet altijd een droom, maar zonder de dromen zouden we nergens zijn.

 

De tagline van de film is “Here’s to the fools who dream,” maar je bent een idioot als je niet over je eigen dromen gaat nadenken na het zien van dit meesterwerk.