Recensie: Paradise Trips (2015)

6 augustus 2015 door Marieta

00.511.522.533.544.55 4 uit 5

index

Acteurs: Gene Bervoets, Marie Louise Stheins


Met Paradise Trips als speelfilmdebuut doet de Belgische regisseur Raf Reyntjens  niet onder voor prestigieuze regisseurs als Felix van Groeningen en Jan Verheyen. Paradise Trips is een fijnzinnig ontroerende film om toe te voegen aan de filmkunst van onze zuiderburen. Met Gene Bervoets, Jeroen Perceval en onze ‘eigen’ Noortje Herlaar in de hoofdrollen is een kwalitatieve zekerheid gewaarborgd en is Paradise Trips een fijne, nuchtere film met een bitterzoete nasmaak.

Een constant tikkende klok, de krant lezen tijdens het diner en een regenbui na een grondige wasbeurt van zijn bus. Het leven van de gepensioneerde buschauffeur Mario Dockers (Gene Bervoets) lijkt als een grijze dag voorbij te gaan. Wanneer een telefoontje Mario de mogelijkheid geeft om nog eenmaal een busreis te maken, lijkt er weer een klein lichtpuntje te komen in zijn leven. Met een schone bus, weliswaar iets gedateerd, en zijn dasspeld waar Paradise Trips op staat, gaat Mario – ‘dit is echt de laatste keer’ – op reis. Aangekomen bij de reizigers komt Mario in een subcultuur terecht waar er andere ideologieën heersen dan de normen en waarden van Mario.

gallery 0 PT still 1

Wat volgt is een interessante visuele reis waarin discrepanties de boventoon voeren. Dit contrast wordt belichaamd door de tegenstellingen in de relaties tussen geliefdes en familieleden. Mario wordt namelijk niet alleen geconfronteerd met een andere cultuur, maar er vindt ook een weerzien plaats met zijn enige zoon Jim (Jeroen Perceval). Ook ontkomt hij niet aan een ontmoeting met zijn schoondochter Miranda (Noortje Herlaar) en zijn kleinzoon Sunny. Subtiele details, bewegingen en gewoonten vormen de basis voor een intieme relatie tussen Sunny en Mario, met verfoeiing van Jim. Beide mannen komen in conflict te staan met zichzelf,  hun idealen en hun generatieverschillen.

Ondanks het beladen onderwerp bevat Paradise Trips ook de nodige humoristische noot die vaak ontstaat uit de confrontaties tussen beide culturen. Gene Bervoets weet met zijn norse voorkomen subtiele humor toe te voegen door middel van gelaatsuitdrukkingen, maar ook opzettelijke humor zoals een tent die aan de bus blijft hangen na een woede uitbarsting van Mario blijft niet uit. Jeroen Perceval laat ondanks een imponerend uiterlijk een man zien met worstelingen uit zijn verleden en Noortje Herlaar maakt deze druk weer wat minder door haar actieve en behaaglijke verschijning. Psychedelische visuele humor blijft ook niet uit wanneer Reyntjes de verbinding weet te leggen tussen Super Mario en drugsgebruik.

1ac02fee 42f8 4774 9045 77f0504b8469

Raf Reyntjes vertaalt dit alles in een visueel krachtige film, waarin beelden soms meer vertellen dan dialoog. Paradise Trips is daarmee een erg fijne film waarin niet meer gezegd wordt dan nodig is; het visuele van de filmkunst doet zijn werk zoals het hoort. Met dit debuut toont Reyntjes een wereld vol vooroordelen, maar hij laat in het midden welke manier van leven beter moet zijn. Een uitstekende eerste speelfilm van deze regisseur met een verhaal over het leven zoals het is en zoals het kan zijn.7

 


Trailer van Paradise Trips